လေမုန်တိုင်းမိသလို

  ေလာကကြီးမှာ လှပ တင့်တယ်တာကလေးတွေကို သာ အမြဲတမ်းကြည့်ပြီး မျက်စီစသော က္ကန္ဒြေတွေကို မစောင့်စည်းဘူး၊ အစားအစာကိုလည်း အတိုင်းအရှည် ပမာဏကို မသိဘူး၊ အပျင်းကလဲ ထူတယ်၊ လုံ့လ ဝီရိယလဲ  မရှိဘူး၊ အဲဒီလို လူမျိုးကို လေမုန်တိုင်းသည် အားနည်းသော သစ်ပင်ကို အမြစ်ကလှန်ပြီး လှဲလိုက်သလို ကိလေသမာန် ကိုယ်တွင်း ရန်သည် နှိပ်စက် ဖျက်ဆီးလေသည်။